30 dolarów w kieszeni w Korei Południowej, sprzedaż bransoletek w Hongdae

Po Malezji postanowiłem pojechać do Korei Południowej. Miałem przy sobie około 440 dolarów, 200 wydałem na bilet lotniczy. Kiedy wylądowałem w Korei, miałem w kieszeni jakieś 250 dolarów.

W sumie zostałem w Korei 3 miesiące.

30 dolarów w kieszeni

Pierwszą noc spędziłem w hostelu, ale od razu zrozumiałem, że mnie na niego nie stać. Potem znalazłem bardzo tani hostel w Inczonie, Disco Pang Pang. Imprezowy hostel, dość dziwne miejsce, na moim kanale są o nim filmy. Za miesiąc zapłaciłem 200 dolarów.

Licząc pieniądze, zapomniałem o dojeździe do hostelu i o pierwszej nocy. Kiedy to wszystko zeszło, zostało mi jakieś 30 dolarów.

Miałem łóżko na miesiąc, ale prawie nic na jedzenie. Akurat zacząłem pracę online i musiałem jakoś dociągnąć do wypłaty. Poszedłem i wydałem 30 dolarów na kupę zupek chińskich i kupę jajek. Pomyślałem, że jakoś dam radę.

Nie dałem rady. Jajka się kończyły, zupki się kończyły, a do wypłaty zostało jeszcze 10 dni. Gdybym napisał do rodziny, może przysłaliby trochę pieniędzy, przynajmniej na bilet powrotny. Przez jakiś czas biłem się z tą myślą.

Potem przypomniałem sobie o karcie kredytowej. Zamówiłem 100 bransoletek na AliExpress. Nigdy wcześniej nie sprzedawałem bransoletek. A siedzenie na ulicy przed zupełnie obcymi ludźmi w Korei Południowej to była zupełnie inna sprawa.

Hongdae Street

Kiedy bransoletki przyszły, poszedłem na Hongdae Street, jedno z najbardziej ruchliwych miejsc w Seulu. Plecak na plecach, tabliczka z kartonu w ręku. Na kartonie po koreańsku i po angielsku było napisane mniej więcej tak. Podróżuję po świecie, sprzedając bransoletki, które sam robię, jeśli chcesz mnie wesprzeć, możesz jedną kupić, a jeśli nie, wystarczy, że powiesz cześć. Pod spodem moje konto na Instagramie.

Nie przejmuj się tym sam robię, przyszły z AliExpress. Sprzedawcze kłamstewko, moje małe kłamstewko.

Ludzie płynęli obok mnie, a ja w żaden sposób nie mogłem się zmusić, żeby rozłożyć bransoletki na ziemi. A jak będą się gapić, a jak będą się śmiać, a jak nikt nic nie kupi.

I właśnie wtedy podeszło do mnie dwoje Koreańczyków, dziewczyna i chłopak. Zobaczyli karton i zapytali, co robię. Dziewczyna przeczytała i powiedziała, super, to na co czekasz? Wstydzę się, odpowiedziałem.

Zaśmiała się i powiedziała, że nie mam się czego wstydzić. Usiedli na marmurowej ławce obok mnie, a ja usiadłem z nimi. Rozłożyłem ręcznik i szybko poukładałem bransoletki. Co jakiś czas podnosiłem głowę i patrzyłem na przechodniów. Po chwili zrozumiałem, że nikogo nie obchodzę, każdy zajmował się swoimi sprawami. Pomyślałem, stary, przecież nikt nawet nie patrzy, dawaj dalej.

Pogadaliśmy trochę. Powiedziałem, że nie mam pieniędzy, że nie stać mnie nawet na restaurację. Wzięli mój numer i poszli. Później znajomi powiedzieli mi, że to tacy ludzie, którzy naciągają turystów, zabierają ich do restauracji i każą płacić za jedzenie. Kiedy znowu napisali, nie odpowiedziałem.

5000 wonów

Kiedy poszli, przez godzinę prawie nikt nie podszedł. Z każdą minutą czułem się coraz mniejszy. Nie chodziło tylko o sprzedaż bransoletek. Nie miałem pieniędzy, żeby wrócić do hostelu. Hostel był 18 kilometrów dalej, a część drogi to była autostrada. Kiedy myślałem, jak ja niby mam wrócić, ktoś podszedł, obejrzał bransoletki i jedną kupił.

5000 wonów.

W chwili, gdy ten banknot dotknął mojej ręki, miałem pieniądze na powrót. To były jedne z najważniejszych pieniędzy, jakie kiedykolwiek dostałem. Tak się ucieszyłem, że dałem tej osobie jeszcze jedną bransoletkę w prezencie.

Potem podszedł ktoś jeszcze, i jeszcze ktoś. Pod koniec dnia zarobiłem 60 000 wonów. 10 000 doładowałem na kartę miejską, żeby móc przyjść następnego dnia, a za resztę poszedłem na zakupy. Zupki, jajka, chleb. Nawet chleb był dla mnie drogi, jakieś 5000 wonów za bochenek. Kupiłem też jeden z tych koreańskich napojów, na które od tygodni patrzyłem na półce.

Po powrocie do hostelu zrobiłem trzy zupki i trzy jajka, a obok postawiłem napój. Dla kogoś z boku zwykły posiłek. Ech, jednak życie jest piękne.

Budowa

W hostelu poznałem Turków, którzy pracowali na budowie. Po jakimś czasie mnie też zaproponowali pracę i się zgodziłem.

W Korei z wjazdem turystycznym nie wolno pracować. Ale większość podróżników, którzy tam jadą, i tak to robi. Jeśli podróżnik jedzie do Korei i przez 3 miesiące nie wrzuca filmów, to wiedz, że pracuje :D Nie do końca to pochwalam, ale nie miałem wyjścia. Zarabiałem 120 000 wonów dziennie, po ówczesnym kursie około 86 dolarów. Zacząłem odkładać pieniądze i dalej sprzedawałem bransoletki na boku.

Kilka tygodni wcześniej zastanawiałem się, skąd wezmę pieniądze na powrót, a teraz zarabiałem własne. W kraju, którego nie znałem, prawie bez niczego w kieszeni, sam znalazłem wyjście. Już nie tylko mówiłem, że ja też dam radę, widziałem, że daję radę.

Budowa nie była łatwa. Długie godziny, a wieczorem ledwo docierałem do łóżka. Ale w głowie kręciła mi się tylko jedna rzecz, Filipiny. Pływanie z rekinami wielorybimi w Oslob.

Co musisz wiedzieć przed wyjazdem do Korei Południowej

Wiza i K-ETA

• Obywatele Turcji mogą wjechać do Korei Południowej bez wizy na maksymalnie 90 dni. Sprawdź zasady dla swojego paszportu.
• Ale zanim wsiądziesz do samolotu, potrzebujesz elektronicznego zezwolenia na podróż o nazwie K-ETA. Kosztuje 10 000 wonów, około 7 dolarów. Złóż wniosek co najmniej 72 godziny wcześniej, zwykle odpowiedź przychodzi w ciągu dnia.
• Składaj go tylko na oficjalnej stronie, k-eta.go.kr. Są strony pośredników, które biorą więcej.
• Zezwolenie jest ważne 3 lata albo do końca ważności paszportu, jeśli to wcześniej.
• Osoby poniżej 17 lat i powyżej 65 lat są zwolnione.
• Zasady często się zmieniają, sprawdź stronę przed wyjazdem.

Pieniądze

• Walutą jest won. Kartą zapłacisz prawie wszędzie, nawet w małym sklepie.
• Jeśli potrzebujesz gotówki, korzystaj z bankomatów z napisem Global ATM, tam działają zagraniczne karty. Nie każdy bankomat je przyjmuje.
• Kiedy płacisz kartą albo wypłacasz, a terminal pyta, czy rozliczyć w twojej walucie, czy w wonach, wybierz wony.

Jak się poruszać

• Zaraz po wylądowaniu kup kartę T-money, sprzedają je w sklepach typu convenience. Działa w metrze, autobusach, a nawet w niektórych taksówkach. Doładowujesz ją gotówką w sklepie albo w automatach na stacjach.
• Z lotniska Inczon do Seulu jedzie się pociągiem AREX.
• Google Maps w Korei nie działa dobrze do wyznaczania tras. Ściągnij Naver Map albo KakaoMap, tam jest wszystko, aż po rozkłady metra i autobusów.
• Do zamawiania taksówek używa się Kakao T.

Karta SIM

Na lotnisku sprzedają karty SIM i eSIM dla turystów. Operatorzy to SK Telecom, KT i LG U Plus. Kupujesz na paszport.

Nocleg

Jeśli zostajesz na dłużej, zapytaj w hostelach o cenę miesięczną. Często wychodzi dużo taniej niż za noc. Ja mieszkałem miesiąc w Inczonie za 200 dolarów.

Co zobaczyć

• Hongdae. Uliczni muzycy, bary, nocne życie. Wieczorami jest bardzo tłoczno.
• Myeongdong. Na street food.
• Pałac Gyeongbokgung. Jeśli założysz hanbok, wejście jest za darmo. Wokół pałacu jest mnóstwo wypożyczalni hanboków.
• Wioska Bukchon Hanok. Stare koreańskie domy. Ludzie wciąż tu mieszkają, bądź cicho.
• Góra Gyeyang, Inczon. Jeśli chcesz uciec z miasta i pochodzić po górach.