Lumangoy ako kasama ang mga butanding kahit hindi ako marunong lumangoy, Pilipinas

Hindi ako marunong lumangoy. Kailangan ko itong sabihin agad, kasi ang pinakamalaking sandali ng kuwentong ito ay nangyari sampung hakbang mula sa pampang, sa ibabaw ng mga dalawampung metrong lalim ng tubig.

Hindi rin ako marunong magbisikleta. Motor pa kaya. At hindi ko rin masyadong gusto ang tubig.

Habang nagtatrabaho ako sa construction sa Korea at nag-iipon, palaging nasa isip ko ang Pilipinas. Matagal ko nang pangarap na lumangoy kasama ang mga butanding sa Oslob.

Noong araw na lilipad ako mula Korea papuntang Cebu, may bagyo sa lugar. Na-delay ang flight ko nang mga 24 na oras.

Cebu, walang ginagawa

Wala akong malaking plano sa Cebu. Ilang araw akong namuhay nang hindi nararamdamang kailangan kong may gawin. Paggising sa umaga, naglalakad ako sa mga kalye malapit sa hostel, at minsan sinasadya kong magpaligaw. Bumibili ako ng almusal sa maliliit na tindahan.

May maliit na bakery sa malapit na palagi kong pinupuntahan. Dinadala ko ang MacBook ko, umuupo ako roon, kumakain ng mga cake na sobrang gusto ko, at nag-iisip ng mga idea para sa channel ko.

Pagkatapos magtrabaho sa construction, ang umupo sa bakery at kumain ng cake ay isa sa pinakamagandang puwedeng mangyari sa tao.

Makalipas ang ilang araw, iniwan ko na ang mga cake at bumalik ako sa totoong plano. Sumakay ako ng bus sa Cebu papuntang Oslob.

Ang likurang upuan

Pagsakay ko sa bus, papatitig na sana ako sa tanawin nang may tumawag sa akin mula sa likod. Nakaupo roon ang dalawang babae at isang trans, kinakawayan ako na lumapit.

Noong una, nagkunwari akong hindi ko narinig. Tinawag ulit nila ako, at isa pa. Sa upuan ko, nag-meeting ako kasama ang sarili ko, pupunta ba ako o hindi. Sa huli, mahilig talaga akong makipagkuwentuhan. Tumayo ako, naglakad sa likod ng umuugang bus at umupo.

Agad kong nalaman na may kachat sa Snapchat ang isa sa mga babae na lalaking Turko. Libu-libong kilometro mula sa Türkiye, kahit sa likurang upuan ng bus mula Cebu papuntang Oslob, may lalaking Turko na nakapag-message sa isang tao. Para sa lahi ko, proud ako at nahiya rin.

Habang pinag-uusapan namin ito, nahilo ang isa sa kanila. Tapos sumuka. Biglang nawala ang saya sa likurang upuan.

Ganyan mismo ang pagsalubong sa akin ng Pilipinas. Dalawang babae, isang trans, isang Turko sa Snapchat, at suka.

Alfonso Tent at isang papuri sa Russian

Sa Oslob, pumunta ako sa tent hostel na pina-reserve ko, ang Alfonso Tent. Itinayo ko ang tent ko, kumain ng kaunti, tapos dumaan ako sa isang maliit na café sa malapit.

Nasa likod ko si Alex, ang kapatid niya at isang kaibigang Pilipino. Nagsasalita ang kapatid ni Alex sa Russian tungkol sa buhok ko, mahaba raw at maganda. Lumingon ako at nagpasalamat sa Russian.

Nagulat sila at tinanong kung Russian ako. Sinabi kong Turko ako at marunong ako ng Russian kasi tumira ako sa Kazakhstan. Doon nagsimula ang kuwentuhan. Pupunta rin pala sila sa mga butanding kinaumagahan. Nag-usap kaming magkita nang alas-sais.

Ulan

Nang gabing iyon, habang natutulog ako sa tent, umulan.

Sa Korea, naisip kong bumili ng rain fly para sa tent ko pero hindi ko binili. Pinagsisihan ko ang desisyong iyon nang buong puso. Kapote lang ang dala ko, kaya sinubukan kong itakip ito sa tent. Nang gabing iyon, natutunan kong hindi kayang iligtas ng kapoteng pang-tao ang isang tent.

Sa huli, humingi ako ng tulong sa may-ari ng hostel. Sa halagang 50 piso, binigyan niya ako ng trapal at nailigtas ko ang tent ko.

Dalawampung metro

Kinaumagahan, pumunta ako kasama sina Alex at ang kapatid niya sa lugar ng mga butanding. Mag-scuba diving kami, mga 3300 piso bawat isa. Kulang ang dala kong cash, kaya si Alex ang nagbayad ng kulang na 1300 piso.

Binigyan kami ng gamit, isinuot namin ang mask at nakinig sa maikling briefing. Unang dive ko iyon sa buong buhay ko. Hindi ako marunong lumangoy at ayaw ko sa tubig. Baka ayaw ko sa tubig kasi hindi ako marunong lumangoy, hanggang ngayon hindi ko alam.

Naglakad kami mula sa pampang suot ang mga palikpik. Sampung hakbang pa lang ang nagagawa namin nang biglang lumalim ang tubig. Sampung hakbang lang ako mula sa pampang, pero mga dalawampung metro ang nasa ilalim ko.

Pagtaas ko ng ulo, nakita ko sila. Hindi isa, marami. Kasinlaki ng bus, dumudulas sa tubig ang malalaking katawan nila at dumaraan mismo sa tabi namin. Nang may isang dumiretso papunta sa akin, hindi ko alam ang gagawin. Habang sinusubukan kong umatras gamit ang palikpik, hinila ako ng isa sa mga staff. Buti na lang may kasamang staff ang bawat isa. Para sa taong tulad ko, sobrang ganda ng ideyang iyon.

Mahirap talagang ilarawan ang nakita ko noong sandaling iyon. Nasa iisang tubig ako kasama ang mga hayop na ilang beses na mas malaki sa akin. Nakakahalina ang malalaking bibig nila at kung paano sila dumudulas nang halos walang hirap. Kasabay nito, nakikita ko rin ang mga coral at iba pang hayop sa dagat.

Ang pinakakakaiba para sa akin ay hindi ako makapagsalita. Para sa taong buong buhay nang nakikipagkuwentuhan, ang kaya ko lang gawin ay huminga at manood.

Hindi ko maipaliwanag ang saya ko paglabas sa tubig. Sinabi ko sa sarili ko, gusto ko itong ulitin, gaya ng naramdaman ko pagkatapos ng bungee jumping sa Kyrgyzstan. Natupad ko ang pangakong ginawa ko sa sarili ko papunta sa Pilipinas.

1300 piso

Sa ilalim ng tubig, pinakiusapan ako ni Alex na kunan siya, kaya kinunan ko siya nang mga sampung minuto. Kinabukasan, nang hingin niya ang mga video, sinabi kong wala akong internet at ipapadala ko pag may signal na. Pinaalala ko rin ang 1300 piso na utang ko.

Ayaw tanggapin ni Alex ang pera. Sabi niya, bayad na ang utang ko sa mga video na kinunan ko.

Pag-alis ko sa Oslob, hindi lang malalaking isda ang nasa isip ko, pati ang mga bago kong kaibigan. 52 taong gulang si Alex, pero ano naman, kaibigan ay kaibigan.

Moalboal at Siquijor

Pagkatapos ng Oslob, pumunta ako sa Moalboal. Doon ko nakita si Eren, na kakilala ko mula Korea. Sa hostel, nakilala namin ang dalawang manlalakbay na Polish, sina Oleg at Richard, at halos lagi kaming magkakasama.

Isang araw, inirekomenda ni Oleg ang isla ng Siquijor. Hindi ko pa naririnig ang pangalan noon. Hindi na kami nag-isip nang matagal, nagdesisyon kaming pumunta. Una sa Liloan Port, mula roon sumakay ng ferry papuntang Dumaguete, tapos isa pang ferry at nasa isla na.

Sa Pilipinas, kilala ang Siquijor bilang isla ng mga mangkukulam. Mga dalawang araw kami roon. Party, talon, beach. Nag-rent din kami ng motor.

Bumagsak ako na parang pusa

Nag-aaral magmotor si Eren. Umangkas ako sa likod, kasi kahit bisikleta hindi ako marunong.

Habang nakaangkas, may senaryong umiikot sa isip ko. Kapag natumba si Eren, ano ang gagawin ko, paano ako tatalon, paano ko poprotektahan ang sarili ko. Iniisip ko ito nang paisa-isang hakbang.

Tapos natumba nga kami.

Nasa lupa si Eren, nasa lupa ang motor. Pero ako, ang ganda ng talon ko kaya bumagsak ako nang nakatayo sa dalawang paa, parang pusa. Pinatay ko agad ang makina, tinulungan si Eren at itinayo namin ang motor.

Makalipas ang ilang buwan, ikinuwento ko ito kay Eren. Biniro ko siya na baka natumba ang motor kasi lagi kong iniisip ang pagtumba. Minsan, nararanasan mo mismo ang binuo mo sa isip mo.

Ligo sa talon

Walang tubig sa hostel na tinuluyan namin. Para maligo, pumupunta kami sa talon. Ganyan ang pagbibiyahe, minsan naghahanap ka ng mainit na shower, minsan sa talon ka naliligo.

Pagkalipas ng ilang panahon, nagdesisyon sina Eren at Oleg na pumunta sa Bohol. Iba ang daan ko. Isang buwan na akong nakikipagbuno sa visa ko sa Vietnam, at sa wakas lumabas na ang 90 araw na visa ko. Bumalik ako sa Cebu.

Mga dapat mong malaman bago pumunta sa Pilipinas

Visa at eTravel

• Puwedeng pumunta ang mga Turkish citizen sa Pilipinas nang walang visa hanggang 30 araw. Tingnan ang patakaran para sa sarili mong pasaporte. Kung gusto mong magtagal, kailangan mong mag-extend sa immigration bago maubos ang oras mo.
• Sa pagpasok, puwede kang hingan ng return ticket o ticket papunta sa ibang bansa. Ihanda mo.
• Kailangang sagutan ang eTravel form sa loob ng 72 oras bago ang flight. Libre ito at may QR code sa dulo.
• Sa opisyal na site lang sumagot, etravel.gov.ph. Scam ang mga site na humihingi ng pera.
• Puwedeng magbago ang patakaran, i-check bago pumunta.

Pera

• Piso ang pera ng Pilipinas.
• Naniningil ang karamihan ng ATM kada withdrawal, kaya mag-withdraw ka nang malaki minsanan sa halip na paunti-unti.
• Sa siyudad puwede ang card, pero sa mga lugar tulad ng Oslob, Moalboal at Siquijor halos lahat cash. Huwag kang maubusan ng cash tulad ko, mag-withdraw ka bago pumunta sa mga isla.

Pagbibiyahe

• Grab ang gamit sa Cebu City.
• Ang mga bus papuntang Oslob at Moalboal ay umaalis sa Cebu South Bus Terminal. Mga 3 oras papuntang Oslob, sabihin mo sa konduktor kung saan ka bababa.
• Papuntang Siquijor, mula sa Oslob pumunta sa Liloan Port, sumakay ng ferry papuntang Dumaguete, tapos isa pang ferry papunta sa isla.
• Sa mga isla, pinakamadali ang mag-rent ng motor. Kung hindi ka marunong, umangkas ka sa marunong at magsuot ng helmet.
• Hunyo hanggang Nobyembre ang panahon ng bagyo. Puwedeng ma-cancel ang mga flight at ferry, maglaan ng palugit sa plano mo.

Oslob at ang mga butanding

• Nagsisimula ng alas-sais ng umaga at hanggang tanghali. Kung mas maaga ka, mas kaunti ang tao.
• May dalawang option. Ang sumakay ng bangka at mag-snorkel gamit ang mask ay mga 1000 piso. Mas mahal ang scuba diving, mga 3300 piso bawat isa ang binayad namin. Hiwalay ang renta ng camera at palikpik. Nagbabago ang presyo, magtanong doon.
• Bawal hawakan ang mga butanding. Bawal din maglagay ng sunscreen bago lumusong, magsuot ka na lang ng long sleeves.
• Kung hindi ka marunong lumangoy, huwag kang mag-alala, kaya mo rin tulad ko. May kasamang staff ang bawat isa.
• Kung sa tent ka matutulog, huwag kalimutan ang rain fly.

Mga dapat puntahan

• Cebu. Magellan’s Cross at Fort San Pedro.
• Moalboal. Malalaking kawan ng sardinas at mga pawikan na malapit sa pampang.
• Siquijor. Cambugahay Falls, Salagdoong Beach at Pitogo Cliff.