Pływałem z rekinami wielorybimi, nie umiejąc pływać, Filipiny

Nie umiem pływać. Muszę to powiedzieć na samym początku, bo najważniejszy moment tej historii dzieje się dziesięć kroków od brzegu, nad mniej więcej dwudziestoma metrami wody.

Na rowerze też nie umiem jeździć. O skuterze nie ma co mówić. I nie przepadam za wodą.

Kiedy pracowałem na budowie w Korei i odkładałem pieniądze, cały czas miałem w głowie Filipiny. Pływanie z rekinami wielorybimi w Oslob było moim marzeniem od dawna.

W dniu, w którym miałem lecieć z Korei do Cebu, w regionie był tajfun. Mój lot opóźnił się o jakieś 24 godziny.

Cebu, nic nie robić

Nie miałem wielkiego planu na Cebu. Przez kilka dni żyłem, nie czując, że muszę cokolwiek robić. Rano wstawałem, chodziłem po ulicach koło hostelu, a czasem specjalnie próbowałem się zgubić. Śniadanie kupowałem w sklepikach.

Niedaleko była mała piekarnia, do której chodziłem ciągle. Brałem MacBooka, siadałem, jadłem ciasta, które uwielbiałem, i wymyślałem pomysły na kanał.

Po pracy na budowie siedzenie w piekarni i jedzenie ciasta to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mogą człowieka spotkać.

Kilka dni później zostawiłem ciasta i wróciłem do prawdziwego planu. Wsiadłem w Cebu do autobusu i ruszyłem do Oslob.

Tylne siedzenie

Wsiadłem do autobusu i właśnie miałem się zapatrzeć w widoki, kiedy ktoś zawołał mnie z tyłu. Z tyłu siedziały dwie dziewczyny i osoba trans, machały, żebym do nich przyszedł.

Najpierw udawałem, że nie słyszę. Zawołały znowu, i jeszcze raz. Na swoim siedzeniu zrobiłem naradę sam ze sobą, iść czy nie iść. W końcu jestem gościem, który uwielbia gadać. Wstałem, przeszedłem na tył bujającego się autobusu i usiadłem.

Szybko się dowiedziałem, że jedna z dziewczyn pisze na Snapchacie z jakimś Turkiem. Tysiące kilometrów od Turcji, nawet na tylnym siedzeniu autobusu z Cebu do Oslob, turecki facet zdołał do kogoś napisać. W imieniu mojego narodu byłem jednocześnie dumny i zawstydzony.

Kiedy o tym gadaliśmy, jednej z nich zrobiło się niedobrze. Potem zwymiotowała. Tylne siedzenie w sekundę straciło dobry humor.

Tak właśnie wyglądało moje powitanie na Filipinach. Dwie dziewczyny, osoba trans, Turek na Snapchacie i wymiociny.

Alfonso Tent i komplement po rosyjsku

W Oslob poszedłem do hostelu namiotowego, który wcześniej zarezerwowałem, Alfonso Tent. Rozbiłem namiot, coś zjadłem, a potem zajrzałem do małej kawiarni obok.

Za mną siedzieli Alex, jego brat i ich filipiński znajomy. Brat Alexa mówił po rosyjsku o moich włosach, że są długie i ładne. Odwróciłem się i podziękowałem po rosyjsku.

Zdębieli i zapytali, czy jestem Rosjaninem. Powiedziałem, że jestem Turkiem, a rosyjski znam, bo mieszkałem w Kazachstanie. Tak zaczęła się rozmowa. Okazało się, że oni też następnego ranka jadą do rekinów wielorybich. Umówiliśmy się na szóstą.

Deszcz

Tej nocy, kiedy spałem w namiocie, zaczęło padać.

W Korei myślałem o tym, żeby kupić tropik do namiotu, ale nie kupiłem. Żałowałem tej decyzji z całego serca. Miałem tylko kurtkę przeciwdeszczową, więc próbowałem nią przykryć namiot. Tej nocy nauczyłem się, że kurtka uszyta dla człowieka nie uratuje namiotu.

W końcu poprosiłem o pomoc właściciela hostelu. Za 50 pesos dał mi plandekę i uratowałem namiot.

Dwadzieścia metrów

Rano pojechałem z Alexem i jego bratem na miejsce z rekinami wielorybimi. Mieliśmy nurkować z butlą, a to kosztowało około 3300 pesos na osobę. Nie miałem przy sobie dość gotówki, więc Alex dopłacił brakujące 1300 pesos.

Dali nam sprzęt, założyliśmy maski i wysłuchaliśmy krótkiej instrukcji. To miało być moje pierwsze nurkowanie w życiu. Nie umiałem pływać i nie lubiłem wody. Może nie lubiłem wody, bo nie umiałem pływać, do dziś nie wiem.

Zaczęliśmy iść od brzegu w płetwach. Zrobiliśmy może dziesięć kroków, kiedy nagle zrobiło się głęboko. Byłem dziesięć kroków od brzegu, ale pode mną było jakieś dwadzieścia metrów.

Kiedy podniosłem głowę, zobaczyłem je. Nie jednego, kilka. Wielkie jak autobusy, sunęły w wodzie tymi ogromnymi cielskami, mijając nas tuż obok. Kiedy jeden płynął prosto na mnie, nie wiedziałem, co robić. Kiedy próbowałem się odepchnąć płetwami do tyłu, jeden z pracowników mnie odciągnął. Na szczęście każdy miał obok siebie pracownika. Dla kogoś takiego jak ja to był wyjątkowo dobry pomysł.

Naprawdę trudno opisać, co wtedy zobaczyłem. Byłem w tej samej wodzie co zwierzęta wielokrotnie większe ode mnie. Ich ogromne paszcze i to, jak sunęły prawie bez wysiłku, hipnotyzowały. Jednocześnie widziałem koralowce i inne morskie stworzenia.

Najdziwniejsze było dla mnie to, że nie mogę mówić. Dla kogoś, kto całe życie z kimś gada, jedyne, co mogłem robić, to oddychać i patrzeć.

Nie umiem opisać, jak bardzo byłem szczęśliwy, kiedy wyszedłem z wody. Powiedziałem sobie, chcę to zrobić jeszcze raz, tak samo jak po skoku na bungee w Kirgistanie. Dotrzymałem obietnicy, którą dałem sobie w drodze na Filipiny.

1300 pesos

Pod wodą Alex poprosił, żebym go nagrał, więc filmowałem go jakieś dziesięć minut. Następnego dnia, kiedy poprosił o filmy, powiedziałem, że nie mam internetu i wyślę, jak tylko złapię zasięg. Przypomniałem mu też o 1300 pesos, które byłem mu winien.

Alex nie chciał pieniędzy. Powiedział, że filmy, które nagrałem, spłacają dług.

Wyjeżdżając z Oslob, myślałem nie tylko o ogromnych rybach, ale też o nowych przyjaciołach. Alex miał 52 lata, ale co z tego, przyjaciel to przyjaciel.

Moalboal i Siquijor

Po Oslob pojechałem do Moalboal. Tam spotkałem Erena, którego znałem z Korei. W hostelu poznaliśmy dwóch podróżników z Polski, Olega i Richarda, i większość czasu spędzaliśmy razem.

Pewnego dnia Oleg polecił nam wyspę Siquijor. Nigdy wcześniej nie słyszałem tej nazwy. Bez długiego zastanawiania postanowiliśmy jechać. Najpierw do portu Liloan, stamtąd promem do Dumaguete, potem jeszcze jeden prom i wyspa.

Na Filipinach Siquijor jest znana jako wyspa czarownic. Zostaliśmy jakieś dwa dni. Imprezy, wodospady, plaże. Wypożyczyliśmy też skuter.

Wylądowałem jak kot

Eren uczył się jeździć skuterem. Ja siedziałem z tyłu, bo nie umiem nawet jeździć na rowerze.

Siedząc z tyłu, zacząłem układać w głowie scenariusz. Jeśli Eren się przewróci, co robię, jak skaczę, jak się chronię. Wyobrażałem to sobie krok po kroku.

A potem naprawdę się przewróciliśmy.

Eren na ziemi, skuter na ziemi. A ja rzuciłem się tak dobrze, że wylądowałem na obu nogach, prawie jak kot. Od razu wyłączyłem silnik, pomogłem Erenowi i podnieśliśmy skuter.

Kilka miesięcy później opowiedziałem o tym Erenowi. Zażartowałem, że może skuter się przewrócił, bo ja cały czas myślałem o przewróceniu się. Czasem człowiek przeżywa dokładnie to, co sobie ułożył w głowie.

Prysznic pod wodospadem

W hostelu, w którym mieszkaliśmy, nie było wody. Myć się chodziliśmy do wodospadu. Takie jest podróżowanie, czasem szukasz ciepłego prysznica, a czasem myjesz się pod wodospadem.

Po jakimś czasie Eren i Oleg postanowili jechać na wyspę Bohol. Moja droga była inna. Od miesiąca walczyłem z wizą do Wietnamu i w końcu dostałem wizę na 90 dni. Wróciłem do Cebu.

Co musisz wiedzieć przed wyjazdem na Filipiny

Wiza i eTravel

• Obywatele Turcji mogą wjechać na Filipiny bez wizy na maksymalnie 30 dni. Sprawdź zasady dla swojego paszportu. Jeśli chcesz zostać dłużej, musisz przedłużyć pobyt w urzędzie imigracyjnym, zanim skończy ci się czas.
• Przy wjeździe mogą poprosić o bilet powrotny albo dalszy bilet do innego kraju. Miej go pod ręką.
• Musisz wypełnić formularz eTravel w ciągu 72 godzin przed lotem. Jest darmowy i na końcu dostajesz kod QR.
• Wypełniaj go tylko na oficjalnej stronie, etravel.gov.ph. Strony, które chcą pieniędzy, to oszustwo.
• Zasady mogą się zmieniać, sprawdź przed wyjazdem.

Pieniądze

• Walutą Filipin jest peso.
• Większość bankomatów pobiera opłatę za każdą wypłatę, więc wypłacaj większą kwotę na raz zamiast małych sum.
• W miastach płaci się kartą, ale w miejscach takich jak Oslob, Moalboal i Siquijor prawie wszystko jest za gotówkę. Nie zostań bez gotówki jak ja, wypłać pieniądze, zanim pojedziesz na wyspy.

Jak się poruszać

• W Cebu używa się Graba.
• Autobusy do Oslob i Moalboal odjeżdżają z Cebu South Bus Terminal. Do Oslob jedzie się około 3 godzin, powiedz konduktorowi, gdzie chcesz wysiąść.
• Żeby dostać się na Siquijor, jedź od strony Oslob do portu Liloan, potem promem do Dumaguete, a stamtąd kolejnym promem na wyspę.
• Na wyspach najprościej wypożyczyć skuter. Jeśli nie umiesz jeździć, usiądź za kimś, kto umie, i załóż kask.
• Od czerwca do listopada jest sezon tajfunów. Loty i promy mogą być odwołane, zostaw sobie zapas w planie.

Oslob i rekiny wielorybie

• Zaczyna się o 6 rano i trwa do południa. Im wcześniej przyjdziesz, tym mniej ludzi.
• Są dwie opcje. Wypłynięcie łodzią i pływanie z maską i rurką kosztuje około 1000 pesos. Nurkowanie z butlą jest droższe, my zapłaciliśmy około 3300 pesos na osobę. Wypożyczenie kamery i płetw jest dodatkowo płatne. Ceny się zmieniają, zapytaj na miejscu.
• Dotykanie rekinów jest zabronione. Zabronione jest też smarowanie się kremem z filtrem przed wejściem do wody, załóż lepiej coś z długim rękawem.
• Jeśli nie umiesz pływać, spokojnie, dasz radę tak jak ja. Każdy ma obok siebie pracownika.
• Jeśli śpisz w namiocie, nie zapomnij tropiku.

Co zobaczyć

• Cebu. Krzyż Magellana i Fort San Pedro.
• Moalboal. Ogromne ławice sardynek i żółwie morskie tuż przy brzegu.
• Siquijor. Wodospad Cambugahay, plaża Salagdoong i klif Pitogo.